Па старонках раёнкі 1996 года
«Я — у падтрымку Прэзідэнта!
Сёння, бадай, кожнага жыхара краіны цікавяць пытанні, вынесеныя Прэзідэнтам
А. Р. Лукашэнкам на прадстаячы рэферэндум.
Гэта ўжо ў другі раз (у наш складаны час) Прэзідэнт рашыў параіцца з народам.
Дык чаму ж так незадаволены некаторыя лідэры партый і фракцый з Вярхоўнага Савета РБ? Яны проста не заўважаюць і не хочуць бачыць таго, што зрабіў і робіць штодзённа Прэзідэнт для паляпшэння жыццёвага ўзроўню насельніцтва па вываду эканомікі краіны з крызісу.
…Некаторыя кіраўнікі ў Вярхоўным Савеце лічаць, што чым раіцца са сваімі выбаршчыкамі, лепш раіцца за зачыненымі дзвярыма з заходнімі дыпламатамі. Мы навучаны жыццём і добра ведаем, чаго зычаць нам гэтыя паны, трымаючы камень за пазухай у заграбастых руках.
Міжнародны валютны фонд пазычыць нам долары пры ўмове, што мы ліквідуем калгасы і перададзім ва ўласнасць усю прамысловасць, калі мы знізім і без таго нізкія выдаткі з бюджэту на пенсіі і сацкультбыт.
Паны-немцы гавораць:
— Навошта вам на сваіх заводах выпускаць сельгасмашыны, калі мы можам прадаваць свае гатовыя, больш дасканалыя, праўда, крыху падношаныя.
А адзін пан у час перадвыбарчай прэзідэнцкай кампаніі абураўся:
— Навошта гэтай нецывілізаванай краіне свой кандыдат у Прэзідэнты? Мы дадзім ім гатовага, тытулаванага.
І сучылі нам графа Прушынскага.
Нам непатрэбны такія клопаты аб нас. Абыйдземся без іх. Як-небудзь справімся самі, толькі не перашкаджайце нам і нашаму Прэзідэнту».
М. Залескі,
Г. Старыя Дарогі.
